BEN DÜŞLERİME GİTTİM
Evet Anne , o fotoğraftaki sensin yine
yüreğin hep yanmıştı ayrılıklara
ağladın...biliyorum ...
ilk ayrılığımızdan bu son kavuşmaya dek
hem de ne çok ağladın ...
aramız uzadıkça , ara uzaklaştıkça
şimdi dinlerken bile içerimi dağlayan
yüzlerce ağıt yaktın yüreğini kanatan
biliyor musun o balkonda oturan hâlâ sensin
gözlerin yolda kalırdı her zaman
gördüm yine oradaydılar ..
bu fotoğraf solgun değil
solgun değil elbet
öyle canlı , öyle canlı ki
sonsuzluk gibi
yeni çekildi.
sanki fincanındaki kahve kokusu
kahveyi çektiğin değirmen
kavurduğun ateş gibi
gözle görülür
elle tutulur
gibi...
ellerin
ah anneciğim
ellerin var ya..
becerikli , işçimen
bir yudum kahve arası örgülerde gezinen
saçlarıma hemen dokunmuş gibi
sımsıcak , canlı , sevecen...
ne mektup ulaşırdı , ne telefon var evde
bilmezdik özlemeyi çocuk yüreğimizle
analar niye yanar , nedir özledikleri
niye ağlar günlerce kavuşma olsa bile
dizi dibindeyken de gözü gözündeyken de
aynı yerde , evimiz aynı yerde
dört bir yanı sarılmış yüksek duvarlar ile
o küçücük bahçesinde kayısı ağacımız
dökmüş çiçeklerini , çağlası üzerinde...
eşyalar içeride , balkonunda çiçekler...
karşısında , ineceğim otobüsün durağı...
geliyorum , geliyorum bekle yine sevinçle
şimdi geldiğim gibi geleceğim , özlemle
her gelişimde , her gelişimde
düşlediğim gibi , sevgiyle..
gördün beni , gördüm ;
güzel kahveleri gölgeliydi ya
güle benzeyişin aynı
her dem tazeliğin yüzünde yine
gördün beni , gördüm ;
daha adımımı atmadan eve
kederin siliniverdi yüreğinden
terk etti endişe gözbebeğini...
gördüm…
ah anneciğim ah..
yine bekle ne olur ben yine geleceğim
aynı özlem içimde , sevinçler yüreğimde
bekle beni o köşede oturup...
elinde örgün olsun , mis gibi koksun kahve
gözlerin ; o güzelim gözlerin kalmasın yaş içinde !
22.3.2008-23.4.2008.GEBZE
